![Jeden wniosek o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru prawa pracowników z krajów trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim (wersja przekształcona) Jeden wniosek o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru prawa pracowników z krajów trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim (wersja przekształcona)](https://www.opengarden.org.pl/wp-content/uploads/2024/05/pass1.jpg)
Jeden wniosek o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru prawa pracowników z krajów trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim (wersja przekształcona) #
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1233 z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie
2024/1233 | 30.4.2024 |
DYREKTYWA (UE) 2024/1233 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 24 kwietnia 2024 r
w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw pracowników z państw trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim #
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. a) i b),
uwzględniając propozycję Komisji Europejskiej,
Po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 1 ) ,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów ( 2 ) ,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą ( 3 ) ,
Mając na uwadze, że:
(1) | W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE ( 4 ) należy wprowadzić szereg zmian . W trosce o przejrzystość dyrektywę tę należy przekształcić. |
(2) | Unia powinna zapewnić sprawiedliwe traktowanie obywateli państw trzecich legalnie przebywających na terytorium państw członkowskich, a bardziej energiczna polityka integracyjna powinna mieć na celu przyznanie tym obywatelom państw trzecich praw i obowiązków porównywalnych z prawami i obowiązkami obywateli Unii. |
(3) | Przepisy dotyczące procedury jednego wniosku prowadzącej do łącznego tytułu obejmującego zezwolenie na pobyt i pracę w jednym akcie administracyjnym przyczynią się do uproszczenia i ujednolicenia przepisów obowiązujących obecnie w Państwach Członkowskich. |
(4) | Aby umożliwić pierwszy wjazd na swoje terytorium, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wydania jednego zezwolenia lub – jeżeli wydają pojedyncze zezwolenia dopiero po wjeździe – wizy. Państwa członkowskie powinny terminowo wydawać takie pojedyncze zezwolenia lub wizy. |
(5) | W niniejszej dyrektywie należy określić zbiór przepisów regulujących procedurę rozpatrywania wniosku o jedno zezwolenie. Procedura ta powinna być skuteczna i możliwa do przeprowadzenia, biorąc pod uwagę normalne obciążenie administracjami państw członkowskich pracą, a także przejrzystość, uczciwość i niedyskryminacja, aby zapewnić zainteresowanym odpowiednią pewność prawa w rozsądnych ramach czasowych. |
(6) | Europejski filar praw socjalnych, ogłoszony 17 listopada 2017 r. w Göteborgu, ustanawia zbiór zasad, które mają służyć jako wytyczne dotyczące zapewnienia równych szans, dostępu do rynku pracy, sprawiedliwych warunków pracy oraz ochrony socjalnej i włączenia społecznego. Przegląd dyrektywy 2011/98/UE stanowi część pakietu środków „Umiejętności i talenty”, który zaproponowano w następstwie komunikatu Komisji z dnia 23 września 2020 r. w sprawie nowego paktu o migracji i azylu. Przegląd ten jest także jednym z elementów komunikatu Komisji z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie planu działania dotyczącego Europejskiego filaru praw socjalnych. |
(7) | Przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny naruszać kompetencji Państw Członkowskich w zakresie regulowania wymogów dotyczących wydawania jednego zezwolenia w celu wykonywania pracy. Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na prawa państw członkowskich zgodnie z art. 79 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Na tej podstawie państwa członkowskie powinny mieć możliwość uznania wniosku o jedno zezwolenie za niedopuszczalny lub jego odrzucenia. |
(8) | Niniejsza dyrektywa powinna obejmować umowy o pracę i stosunki pracy między obywatelami państw trzecich a pracodawcami. Jeżeli prawo krajowe państwa członkowskiego dopuszcza przyjmowanie obywateli państw trzecich za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej mających siedzibę na jego terytorium i pozostających z pracownikiem w stosunku pracy, tacy obywatele państw trzecich nie powinni być wyłączani z zakresu niniejszej dyrektywy. Wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące pracodawców powinny mieć również zastosowanie do takich agencji. |
(9) | Niniejsza dyrektywa nie powinna obejmować delegowanych obywateli państw trzecich. Nie powinno to uniemożliwiać obywatelom państw trzecich, którzy legalnie zamieszkują i pracują w państwie członkowskim i oddelegowani do innego państwa członkowskiego, dalszego korzystania z równego traktowania w stosunku do obywateli państwa członkowskiego pochodzenia przez okres ich oddelegowania, w odniesieniu do te warunki zatrudnienia, na które nie ma wpływu stosowanie dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 5 ) . |
(10) | Obywatele państw trzecich będący beneficjentami ochrony zgodnie z prawem krajowym, zobowiązaniami międzynarodowymi lub praktyką państwa członkowskiego nie powinni być objęci niniejszą dyrektywą, z wyjątkiem rozdziału III, który powinien mieć zastosowanie, jeżeli zgodnie z prawem krajowym te państwa trzecie obywatele mogą pracować i to robić lub robili. |
(11) | Obywatele państw trzecich, którzy uzyskali status rezydenta długoterminowego zgodnie z dyrektywą Rady 2003/109/WE ( 6 ), nie powinni być objęci niniejszą dyrektywą, biorąc pod uwagę ich bardziej uprzywilejowany status w skali globalnej oraz ich szczególny rodzaj zezwolenia na pobyt „rezydent długoterminowy -UE”. |
(12) | Obywatele państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium państwa członkowskiego w celu pracy sezonowej i złożyli wniosek o przyjęcie lub zostali przyjęci na terytorium państwa członkowskiego zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego 2014/36/UE i Rady ( 7 ) nie powinny być objęte niniejszą dyrektywą, ponieważ wchodzą w zakres dyrektywy 2014/36/UE, która ustanawia szczególny system. |
(13) | Obowiązek państw członkowskich dotyczący ustalenia, czy wniosek ma zostać złożony przez obywatela państwa trzeciego, czy przez pracodawcę tego obywatela państwa trzeciego, powinien pozostawać bez uszczerbku dla jakichkolwiek ustaleń wymagających udziału obu stron w procedurze. Państwa członkowskie powinny rozpatrywać i badać wnioski o jedno zezwolenie w przypadku, gdy obywatel państwa trzeciego przebywa poza terytorium państwa członkowskiego, do którego chce zostać przyjęty, lub gdy ten obywatel państwa trzeciego już zamieszkuje na terytorium tego państwa członkowskiego jako posiadacz ważnego dokumentu pobytowego wydanego przez to państwo członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1030/2002 ( 8 ) . Państwa członkowskie powinny mieć również możliwość przyjmowania wniosków złożonych przez innych obywateli państw trzecich, którzy legalnie przebywają na ich terytorium. |
(14) | Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące procedury jednego wniosku i jednego zezwolenia nie powinny dotyczyć wiz jednolitych ani wiz długoterminowych. Jeżeli spełnione są wymogi określone w prawie unijnym lub krajowym, a państwo członkowskie wydaje pojedyncze zezwolenia wyłącznie na swoim terytorium, dane państwo członkowskie powinno wydać obywatelowi państwa trzeciego wizę niezbędną do uzyskania jednego zezwolenia. |
(15) | Termin na podjęcie decyzji w sprawie wniosku powinien uwzględniać czas niezbędny na sprawdzenie sytuacji na rynku pracy, jeżeli sprawdzenie takie następuje w związku z indywidualnym wnioskiem o wydanie jednego zezwolenia. Termin na podjęcie decyzji nie obejmuje zatem ogólnego sprawdzenia sytuacji na rynku pracy, które nie jest związane z indywidualnym wnioskiem o jedno zezwolenie. Państwa członkowskie powinny dołożyć wszelkich starań, aby w odpowiednim czasie wydać wizę niezbędną do uzyskania jednego zezwolenia. |
(16) | Aby uniknąć powielania pracy i przedłużania procedur, państwa członkowskie powinny dołożyć wszelkich starań, aby wymagać od wnioskodawców przedstawienia odpowiednich dokumentów tylko raz i przeprowadzić tylko jedną merytoryczną kontrolę dokumentów złożonych przez wnioskodawcę w celu wydania zarówno pojedynczego zezwolenia, jak i , w stosownych przypadkach, wizę niezbędną do uzyskania jednego zezwolenia. |
(17) | Wyznaczenie właściwego organu na mocy niniejszej dyrektywy powinno pozostawać bez uszczerbku dla roli i obowiązków innych organów oraz, w stosownych przypadkach, partnerów społecznych w odniesieniu do rozpatrywania wniosku i podejmowania decyzji w jego sprawie. |
(18) | Termin na podjęcie decyzji w sprawie wniosku nie powinien jednak uwzględniać czasu potrzebnego na uznanie kwalifikacji zawodowych. Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać krajowych procedur uznawania dyplomów. |
(19) | Jeżeli władze nie podejmą żadnej decyzji w terminach przewidzianych w niniejszej dyrektywie, wszelkie konsekwencje powinny być określone w prawie krajowym i powinny zapewniać możliwość dochodzenia roszczeń na drodze prawnej. |
(20) | Jak wspomniano w komunikacie Komisji z dnia 27 kwietnia 2022 r. w sprawie przyciągania umiejętności i talentów do UE, „partnerstwa w dziedzinie talentów” są jednym z kluczowych narzędzi Nowego Paktu o Migracji i Azylu w odniesieniu do jego wymiaru zewnętrznego. Celem tych partnerstw jest wzmocnienie współpracy między Unią, państwami członkowskimi i krajami partnerskimi, zwiększenie międzynarodowej mobilności pracowników i rozwój talentów w sposób wzajemnie korzystny i oparty na obiegu zamkniętym. Przyspieszenie rozpatrywania wniosków o jedno zezwolenie w granicach przewidzianych w niniejszej dyrektywie mogłoby również przyczynić się do skutecznej realizacji „partnerstw w dziedzinie talentów” z kluczowymi krajami partnerskimi. |
(21) | Aby uczynić rynki pracy w Unii bardziej wydajnymi i atrakcyjnymi, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyspieszenia rozpatrywania wniosków o jedno zezwolenie złożonych przez obywateli państw trzecich lub w ich imieniu, którzy posiadają już jedno zezwolenie w innym państwie członkowskim, w ciągu limitów przewidzianych w niniejszej dyrektywie. |
(22) | Jedno zezwolenie powinno zostać wydane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1030/2002, umożliwiając państwom członkowskim wprowadzenie dalszych informacji, w szczególności dotyczących tego, czy dana osoba może pracować, czy nie. Państwo członkowskie powinno m.in. w celu lepszej kontroli migracji umieścić nie tylko na pojedynczym zezwoleniu, ale także na wszystkich wydanych dokumentach pobytowych, informację dotyczącą zezwolenia na pracę, niezależnie od rodzaju zezwolenia lub zezwolenie na pobyt, na podstawie którego obywatel państwa trzeciego został przyjęty na terytorium i uzyskał dostęp do rynku pracy tego państwa członkowskiego. Obywatele państw trzecich powinni mieć prawo do weryfikacji informacji zawartych w formie papierowej lub elektronicznej oraz, w stosownych przypadkach, do ich poprawienia lub usunięcia, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1030/2002. |
(23) | Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące zezwoleń na pobyt w celach innych niż praca powinny mieć zastosowanie wyłącznie do formatu takich zezwoleń i powinny pozostawać bez uszczerbku dla unijnych lub krajowych przepisów dotyczących procedur przyjmowania i procedur wydawania takich zezwoleń. |
(24) | Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące jednego zezwolenia i zezwolenia na pobyt wydanego w celach innych niż praca nie powinny uniemożliwiać państwom członkowskim wydawania dodatkowego dokumentu w formie papierowej, aby móc podać bardziej szczegółowe informacje na temat stosunku pracy, w przypadku którego obowiązuje format zezwolenie na pobyt pozostawia niewystarczającą ilość miejsca. Dokument taki może służyć zapobieganiu wyzyskowi obywateli państw trzecich i zwalczaniu nielegalnego zatrudnienia, powinien jednak mieć charakter fakultatywny dla państw członkowskich i nie powinien zastępować pozwolenia na pracę, podważając w ten sposób koncepcję jednego zezwolenia. Możliwości techniczne oferowane przez art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 i lit. a) 20 załącznika do tego rozporządzenia można również wykorzystać do przechowywania takich informacji w formacie elektronicznym. Ponadto pracodawcy mają obowiązek informowania pracowników z państw trzecich o zasadniczych aspektach stosunku pracy oraz o wszelkich jego zmianach, zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1152 ( 9 ) . |
(25) | Warunki i kryteria, na podstawie których wniosek o wydanie, zmianę lub przedłużenie jednego zezwolenia może zostać odrzucony lub na podstawie których można wycofać jedno zezwolenie, powinny być obiektywne i powinny być określone w prawie krajowym, w tym w prawie krajowym, w tym w art. obowiązek przestrzegania zasady preferencji Unii wyrażonej w szczególności w odpowiednich postanowieniach Aktów Przystąpienia z 2003 r. i 2005 r. Decyzje o odrzuceniu i wycofaniu powinny być należycie uzasadnione. Decyzja o odrzuceniu wniosku o wydanie, zmianę lub przedłużenie jednego zezwolenia oraz decyzja o cofnięciu jednego zezwolenia powinna opierać się na kryteriach przewidzianych w prawie unijnym lub krajowym i powinna uwzględniać, w stosownych przypadkach, szczególne okoliczności sprawy, oraz przestrzegać zasady proporcjonalności. W wyjątkowych i należycie uzasadnionych okolicznościach związanych ze złożonością wniosku oraz w interesie wnioskodawcy powinna istnieć możliwość przedłużenia terminu na podjęcie decyzji na podstawie niniejszej dyrektywy o dodatkowy okres 30 dni. W przypadku zmiany pracodawcy przez posiadacza pojedynczego zezwolenia przedłużenie o dodatkowy okres 15 dni powinno być należycie uzasadnione. |
(26) | Aby zapewnić obywatelom państw trzecich i ich rodzinom skuteczny dostęp do przysługujących im praw, państwa członkowskie powinny bezpłatnie zapewnić im dostępne informacje na temat dokumentów dowodowych niezbędnych do ubiegania się o jedno zezwolenie, a także warunków wjazdu i pobytu oraz prawa, obowiązki i gwarancje proceduralne służące ochronie ich samych oraz członków ich rodzin. Informacje te powinny obejmować informacje na temat partnerów społecznych, ze szczególnym uwzględnieniem organizacji pracowników, aby ułatwić im zdobywanie wiedzy i lepszą ochronę ich w pracy. |
(27) | Obywatele państw trzecich, którzy posiadają ważny dokument podróży i jedno zezwolenie wydane przez państwo członkowskie stosujące w całości dorobek Schengen , powinni mieć możliwość wjazdu i swobodnego przemieszczania się na terytorium państw członkowskich stosujących dorobek Schengen w pełna, przez okres do trzech miesięcy w dowolnym okresie sześciomiesięcznym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 ( 10 ) i art. 21 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach ( 11 ) (Konwencja z Schengen). |
(28) | Wobec braku horyzontalnego prawodawstwa Unii prawa obywateli państw trzecich różnią się w zależności od państwa członkowskiego, w którym pracują, oraz ich obywatelstwa. Mając na uwadze dalszy rozwój spójnej polityki imigracyjnej i zmniejszenie rozbieżności w prawach między obywatelami Unii a obywatelami państw trzecich legalnie pracującymi w państwie członkowskim oraz uzupełnienie istniejącego dorobku prawnego w dziedzinie imigracji , należy określić zestaw praw, aby w w szczególności, aby określić dziedziny, w których zapewnia się równe traktowanie obywateli państwa członkowskiego i takich obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze rezydentami długoterminowymi. Przepisy takie mają na celu ustanowienie minimalnych równych warunków działania w Unii, uznanie, że tacy obywatele państw trzecich wnoszą wkład w gospodarkę Unii poprzez swoją pracę i płacenie podatków, a także służą jako zabezpieczenie ograniczające nieuczciwą konkurencję między obywatelami państwa członkowskiego i obywateli państw trzecich w wyniku możliwego wyzysku tych ostatnich. W niniejszej dyrektywie pracownika z państwa trzeciego należy zdefiniować jako obywatela państwa trzeciego, który został przyjęty na terytorium państwa członkowskiego, który legalnie zamieszkuje i który może w ramach stosunku pracy pracować tam w zgodnie z prawem krajowym lub praktyką krajową. W tym kontekście pracownik z państwa trzeciego musi mieć umowę o pracę lub stosunek pracy w rozumieniu prawa krajowego, układów zbiorowych lub praktyki państwa członkowskiego, z uwzględnieniem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. |
(29) | Jeżeli posiadacz jednego zezwolenia zmienia pracodawcę, nowy pracodawca powinien przekazać właściwym władzom szczegółowe informacje na temat zatrudnienia zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym. Zmiana warunków zatrudnienia, takich jak adres pracodawcy, zwykłe miejsce pracy, godziny pracy i wynagrodzenie, sama w sobie nie stanowi zmiany pracodawcy. |
(30) | Wszyscy obywatele państw trzecich legalnie przebywający i pracujący w państwach członkowskich powinni cieszyć się co najmniej wspólnym zestawem praw opartym na równym traktowaniu z obywatelami państwa członkowskiego, w którym zamieszkują, niezależnie od pierwotnego celu lub podstawy przyjęcia. Prawo do równego traktowania w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą powinno być przyznane nie tylko tym obywatelom państw trzecich, którzy zostali dopuszczeni do pracy w państwie członkowskim, ale także tym, którzy zostali przyjęci w innych celach i uzyskali dostęp do rynku pracy tego państwa członkowskiego zgodnie z innymi przepisami prawa Unii lub prawa krajowego, w tym członków rodziny pracownika z państwa trzeciego, którzy zostali przyjęci do państwa członkowskiego zgodnie z dyrektywą Rady 2003/86/WE ( 12 ) oraz obywatele kraju, którzy zostali przyjęci na terytorium państwa członkowskiego zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 ( 13 ) . |
(31) | Prawo do równego traktowania w określonych dziedzinach powinno być ściśle powiązane z legalnym pobytem obywatela państwa trzeciego i dostępem do rynku pracy w państwie członkowskim, które są zapisane w jednym zezwoleniu obejmującym zezwolenie na pobyt i pracę oraz na pobyt zezwolenia wydane w innym celu zawierające informację o dopuszczeniu do pracy. |
(32) | Prawo do równego traktowania pracowników z krajów trzecich i obywateli państwa członkowskiego w zakresie warunków zatrudnienia i pracy, o którym mowa w niniejszej dyrektywie, przyczynia się do godnej pracy i zapobiegania wyzyskowi pracowników z krajów trzecich. Uprawnienie to powinno obejmować co najmniej warunki zatrudnienia, wynagradzania łącznie ze stawką za pracę w godzinach nadliczbowych, jego potrąceń i zaległych płatności, roszczeń na wypadek niewypłacalności pracodawcy, stosowania zasady równego wynagrodzenia za równą pracę, zwolnienia, równego traktowania pracowników, mężczyźni i kobiety, szkolenia, bezpieczeństwo i higiena pracy, czas pracy i urlopy oraz święta. Prawo do równego traktowania powinno obejmować warunki pracy określone w prawie unijnym, prawie krajowym, układach zbiorowych i praktyce państwa członkowskiego na takich samych warunkach, jak w przypadku obywateli danego państwa członkowskiego. |
(33) | Państwo członkowskie powinno uznawać kwalifikacje zawodowe nabyte przez obywatela państwa trzeciego w innym państwie członkowskim w taki sam sposób, jak kwalifikacje obywateli Unii oraz powinno uwzględniać kwalifikacje nabyte w państwie trzecim zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlament Europejski i Rada ( 14 ) . Prawo do równego traktowania przyznane pracownikom z krajów trzecich w zakresie uznawania dyplomów, świadectw i innych kwalifikacji zawodowych zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi nie powinno naruszać kompetencji państw członkowskich w zakresie dopuszczania takich pracowników z krajów trzecich na swój rynek pracy . |
(34) | Pracownicy z krajów trzecich powinni cieszyć się równym traktowaniem w zakresie zabezpieczenia społecznego. Oddziały zabezpieczenia społecznego są zdefiniowane w rozporządzeniu (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 15 ) . Przepisy dotyczące równego traktowania w zakresie zabezpieczenia społecznego zawarte w niniejszej dyrektywie powinny mieć również zastosowanie do pracowników przyjmowanych do państwa członkowskiego bezpośrednio z państwa trzeciego. Niemniej jednak niniejsza dyrektywa nie powinna przyznawać pracownikom z państw trzecich większych praw niż te, które są już przewidziane w obowiązującym prawie unijnym w dziedzinie zabezpieczenia społecznego obywateli państw trzecich znajdujących się w sytuacji transgranicznej. |
(35) | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł w wyroku z dnia 25 listopada 2020 r. w sprawie C-302/19 ( 16 ) , że państwo członkowskie nie może odmówić lub zmniejszyć świadczenia z zabezpieczenia społecznego posiadaczowi jednego zezwolenia ze względu na że niektórzy lub wszyscy członkowie rodziny tego posiadacza zamieszkują nie na jego terytorium, lecz w państwie trzecim, jeżeli przyznaje to świadczenie swoim własnym obywatelom niezależnie od miejsca zamieszkania członków ich rodziny. |
(36) | Państwa członkowskie powinny zapewnić co najmniej równe traktowanie obywateli państw trzecich, którzy są zatrudnieni lub którzy po minimalnym okresie zatrudnienia są zarejestrowani jako bezrobotni. Wszelkie ograniczenia równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego na mocy niniejszej dyrektywy nie powinny naruszać praw przyznanych na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 ( 17 ) . |
(37) | Prawo Unii nie ogranicza uprawnień państw członkowskich do organizowania swoich systemów zabezpieczenia społecznego. Do każdego państwa członkowskiego należy określenie warunków przyznawania świadczeń z zabezpieczenia społecznego, ich wysokości oraz okresu, na jaki są one przyznawane. Korzystając jednak z tego uprawnienia, państwa członkowskie powinny przestrzegać prawa Unii. |
(38) | Równe traktowanie pracowników z krajów trzecich nie powinno mieć zastosowania do działań w zakresie szkolenia zawodowego finansowanych w ramach systemów pomocy społecznej. |
(39) | Państwa członkowskie powinny zapewnić zapobieganie dyskryminacji pracowników z krajów trzecich w zakresie dostępu do towarów i usług, w przypadku których zagwarantowane jest równe traktowanie pracowników z krajów trzecich w stosunku do obywateli państwa członkowskiego, w którym zamieszkują, zgodnie z niniejszą dyrektywą i przepisami krajowymi prawo. Szczególną uwagę należy zwrócić na zapobieganie ewentualnej dyskryminacji w dostępie do mieszkań wynajmowanych prywatnie, aby zapewnić zgodność warunków mieszkaniowych i umów najmu ze standardami krajowymi i krajowymi przepisami dotyczącymi wynajmu prywatnego, w tym standardami i przepisami dotyczącymi wysokości czynszu. Szczególnie istotne jest zapewnienie pracownikom z krajów trzecich swobody wyboru zakwaterowania, bez obowiązku przebywania w zakwaterowaniu zapewnianym przez pracodawcę, jak ma to miejsce w przypadku pracowników danego państwa członkowskiego, zgodnie z prawem krajowym. |
(40) | Aby wzmocnić równe traktowanie pracowników z krajów trzecich, państwa członkowskie powinny przewidzieć skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary dla pracodawców w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do warunków pracy, wolności zrzeszania się i przynależność i oddziały zabezpieczenia społecznego w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 883/2004. |
(41) | Aby zapewnić właściwe egzekwowanie przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie, we współpracy z partnerami społecznymi, tam gdzie ma to zastosowanie zgodnie z prawem krajowym, powinny zapewnić odpowiednie mechanizmy monitorowania oraz, w stosownych przypadkach, skutecznych i odpowiednich inspekcji swoich odpowiednich terytoriach zgodnie z prawem krajowym lub praktyką administracyjną. Służby odpowiedzialne za inspekcję pracy lub inne właściwe organy powinny, w stosownych przypadkach, mieć dostęp do miejsca pracy. |
(42) | Państwa członkowskie powinny również zapewnić istnienie skutecznych mechanizmów, dzięki którym pracownicy z krajów trzecich powinni mieć możliwość dochodzenia roszczeń prawnych i składania skarg bezpośrednio lub za pośrednictwem osób trzecich posiadających, zgodnie z kryteriami określonymi w prawie krajowym, praktykę administracyjną lub obowiązujące przepisy zbiorowe porozumienia, uzasadniony interes w zapewnieniu przestrzegania niniejszej dyrektywy, taki jak związki zawodowe lub inne stowarzyszenia, lub za pośrednictwem właściwych organów. Uważa się, że te skuteczne mechanizmy są niezbędne, aby zaradzić sytuacjom, w których pracownicy z państw trzecich nie są świadomi istnienia mechanizmów egzekwowania prawa lub wahają się, czy skorzystać z nich we własnym imieniu, na przykład ze strachu przed możliwymi konsekwencjami. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby pracownicy z krajów trzecich mieli taki sam dostęp jak obywatele państwa członkowskiego, w którym zamieszkują, do postępowań prawnych, w tym do procedur sądowych i administracyjnych, skarg, mediacji i innych mechanizmów przewidzianych w prawie krajowym dla obywateli państw członkowskich Państwo. Państwa członkowskie powinny również zagwarantować dostęp do pomocy prawnej na takich samych warunkach, jakie przysługują pracownikom krajowym w tych postępowaniach, jeżeli jest to przewidziane w ich prawie krajowym. |
(43) | W kontekście ochrony pracowników podobne środki krajowe dotyczące monitorowania, oceny, inspekcji, kar i ułatwiania składania skarg powinny już zostać przyjęte i obowiązywać na poziomie krajowym. |
(44) | Jedno zezwolenie powinno uprawniać jego posiadacza do zmiany pracodawcy w okresie jego ważności. Oprócz sprawdzania, czy posiadacz jednego zezwolenia w dalszym ciągu spełnia wymogi określone w prawie unijnym lub krajowym, państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia określonych warunków zmiany pracodawcy, w tym procedury powiadamiania i kontroli rynku pracy sytuacji, jeżeli dane państwo członkowskie przeprowadza kontrole sytuacji na rynku pracy w odniesieniu do wniosków o jedno zezwolenie. Aby zapobiec potencjalnemu nadużyciu przepisów niniejszej dyrektywy w związku ze zmianą pracodawcy, państwa członkowskie powinny mieć także możliwość ustalenia minimalnego okresu, przez jaki posiadacz jednego zezwolenia ma obowiązek pracować u pierwszego pracodawcy przed zmianą pracodawcy. Niezależnie od czasu trwania umowy o pracę ustanowionej na mocy prawa krajowego ten minimalny okres nie powinien w żadnym przypadku przekraczać sześciu miesięcy. W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, na przykład wyzysku posiadacza jednego zezwolenia lub jeżeli pracodawca nie dopełni swoich obowiązków prawnych w stosunku do posiadacza jednego zezwolenia, Państwa członkowskie powinny zezwolić na zmianę pracodawcy przed upływem takiego minimalnego okresu . |
(45) | Jedno zezwolenie nie powinno być cofane przez okres co najmniej trzech miesięcy w przypadku bezrobocia lub sześciu miesięcy, jeżeli obywatel państwa trzeciego posiada jedno zezwolenie od ponad dwóch lat. W przypadku okresów bezrobocia dłuższych niż trzy miesiące państwa członkowskie powinny mieć możliwość wymagania od posiadaczy jednego zezwolenia przedstawienia dowodu posiadania wystarczających środków na utrzymanie. |
(46) | Aby poszerzyć wiedzę na temat procedury uzyskiwania jednego zezwolenia oraz praw, obowiązków i gwarancji proceduralnych pracowników z krajów trzecich i członków ich rodzin, zachęca się państwa członkowskie do wzmożenia działań reklamowych i kampanii informacyjnych dotyczących tych kwestii, w tym, w przypadku gdy stosownych przypadkach, działania i kampanie skierowane do krajów trzecich. |
(47) | Niniejsza dyrektywa powinna być stosowana bez uszczerbku dla korzystniejszych przepisów zawartych w prawie Unii i mających zastosowanie instrumentach międzynarodowych. |
(48) | Państwa członkowskie powinny wprowadzić w życie przepisy niniejszej dyrektywy bez dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, opinie polityczne lub jakiekolwiek inne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek , urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, w szczególności zgodnie z dyrektywą Rady 2000/43/WE ( 18 ) i dyrektywą Rady 2000/78/WE ( 19 ) . |
(49) | Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie ustanowienie procedury jednego wniosku w celu wydawania jednego zezwolenia dla obywateli państw trzecich na pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim , nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, ale raczej, ze względu na skalę i skutki działania, można je lepiej osiągnąć na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. |
(50) | Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej zgodnie z art. 6 ust. 1 TUE. |
(51) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i TFUE, i bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu , Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. |
(52) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. |
(53) | Obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczać się do tych przepisów, które stanowią istotną zmianę w porównaniu z wcześniejszą dyrektywą. Obowiązek transpozycji przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z tej wcześniejszej dyrektywy. |
(54) | Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać obowiązków Państw Członkowskich odnoszących się do terminu transpozycji do prawa krajowego dyrektywy określonej w załączniku I, |
![Jeden wniosek o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru prawa pracowników z krajów trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim (wersja przekształcona) Jeden wniosek o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru prawa pracowników z krajów trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim (wersja przekształcona)](https://www.opengarden.org.pl/wp-content/uploads/2024/05/azyl2.jpg)
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I POSTANOWIENIA OGÓLNE #
artykuł 1 Tematyka #
1. #
Niniejsza dyrektywa ustanawia:
(A) # | procedurę jednego wniosku o wydanie jednego zezwolenia dla obywateli państw trzecich na pobyt w celu wykonywania pracy na terytorium państwa członkowskiego, w celu uproszczenia procedur ich przyjmowania i ułatwienia kontroli ich statusu; |
(B) # | wspólny zbiór praw dla pracowników z państw trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim, niezależnie od celów, w jakich zostali pierwotnie przyjęci na terytorium tego państwa członkowskiego, w oparciu o równe traktowanie z obywatelami tego państwa członkowskiego. |
2. #
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo państw członkowskich do ustalania wielkości przyjęć obywateli państw trzecich zgodnie z art. 79 ust. 5 TFUE.
Artykuł 2 Definicje #
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
(1) # | „obywatel państwa trzeciego” oznacza osobę, która nie jest obywatelem Unii w rozumieniu art. 20 ust. 1 TFUE; |
(2) # | „pracownik z państwa trzeciego” oznacza obywatela państwa trzeciego, który został przyjęty na terytorium państwa członkowskiego i który legalnie zamieszkuje oraz może pracować w ramach stosunku pracy w tym państwie członkowskim zgodnie z prawem krajowym, układy zbiorowe lub praktyki; |
(3) # | „pojedyncze zezwolenie” oznacza zezwolenie na pobyt wydane przez organy państwa członkowskiego, zezwalające obywatelowi państwa trzeciego na legalny pobyt na jego terytorium w celu wykonywania pracy; |
(4) # | „procedura jednego wniosku” oznacza każdą procedurę prowadzącą, na podstawie jednego wniosku złożonego przez obywatela państwa trzeciego lub pracodawcę tego obywatela państwa trzeciego, do uzyskania zezwolenia na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego , do decyzji rozstrzygającej w sprawie tego wniosku o jedno zezwolenie. |
Artykuł 3 Zakres #
1. #
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy:
(A) # | ubiegać się o zezwolenie na pobyt w państwie członkowskim w celu pracy; |
(B) # | zostali przyjęci do państwa członkowskiego w celach innych niż praca zgodnie z prawem unijnym lub krajowym, którzy mogą pracować i którzy posiadają zezwolenie na pobyt zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1030/2002; Lub |
(C) # | zostali przyjęci do państwa członkowskiego w celu pracy zgodnie z prawem unijnym lub krajowym. |
2. #
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do obywateli państw trzecich:
(A) # | którzy są członkami rodzin obywateli Unii, którzy skorzystali lub korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się w Unii zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 20 ) ; |
(B) # | którzy wraz z członkami rodziny i niezależnie od obywatelstwa korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego z prawami przysługującymi obywatelom Unii na mocy umów między Unią a państwami członkowskimi lub między Unią a państwami trzecimi; |
(C) # | delegowani tak długo, jak długo są delegowani; |
(D) # | którzy złożyli wniosek o przyjęcie lub zostali przyjęci na terytorium państwa członkowskiego w celu pracy w charakterze pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/66/UE ( 21 ) ; |
(e) # | które złożyły wniosek o przyjęcie lub zostały przyjęte na terytorium państwa członkowskiego jako pracownicy sezonowi zgodnie z dyrektywą 2014/36/UE lub jako au pair; |
(F) # | które posiadają zezwolenie na pobyt w państwie członkowskim na podstawie tymczasowej ochrony zgodnie z dyrektywą Rady 2001/55/WE ( 22 ) lub które złożyły wniosek o zezwolenie na pobyt w państwie członkowskim na tej podstawie i oczekują na decyzję w sprawie ich statusu; |
(G) # | którzy są beneficjentami ochrony międzynarodowej na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE ( 23 ) lub którzy złożyli wniosek o ochronę międzynarodową na podstawie tej dyrektywy i których wniosek nie był przedmiotem ostatecznej decyzji; |
(H) # | którzy są beneficjentami ochrony zgodnie z prawem krajowym, zobowiązaniami międzynarodowymi lub praktyką państwa członkowskiego lub którzy złożyli wniosek o ochronę zgodnie z prawem krajowym, zobowiązaniami międzynarodowymi lub praktyką państwa członkowskiego i których stosowanie nie było przedmiotem ostateczna decyzja; |
(I) # | którzy są rezydentami długoterminowymi zgodnie z dyrektywą 2003/109/WE; |
(J) # | którego wydalenie zostało zawieszone ze względu na fakt lub prawo; |
(k) # | którzy złożyli wniosek o przyjęcie lub zostali przyjęci na terytorium państwa członkowskiego jako osoby prowadzące działalność na własny rachunek; |
(l) # | którzy złożyli wniosek o przyjęcie lub zostali przyjęci jako marynarze do zatrudnienia lub pracy w jakimkolwiek charakterze na pokładzie statku zarejestrowanego lub pływającego pod banderą państwa członkowskiego. |
3. #
Państwa członkowskie mogą zdecydować, że rozdział II nie ma zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy albo otrzymali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, albo zostali przyjęci do państwa członkowskiego w celu studiów.
4. #
Rozdział II nie ma zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy mogą wykonywać pracę na podstawie wizy.
5. #
Niezależnie od ust. 2 lit. h) niniejszego artykułu rozdział III ma zastosowanie do beneficjentów ochrony zgodnie z prawem krajowym, zobowiązaniami międzynarodowymi lub praktyką państwa członkowskiego, jeżeli zgodnie z prawem krajowym są oni dopuszczeni do pracy.
ROZDZIAŁ II PROCEDURA JEDNEGO WNIOSKU I JEDNO ZEZWOLENIE #
Artykuł 4 Procedura pojedynczego wniosku #
1. #
Wniosek o wydanie, zmianę lub przedłużenie jednego zezwolenia składa się w trybie jednego wniosku. Państwa członkowskie ustalają, czy wnioski o jedno zezwolenie ma składać obywatel państwa trzeciego, czy pracodawca obywatela państwa trzeciego. Alternatywnie państwa członkowskie mogą zezwolić na składanie wniosków przez którekolwiek z nich.
2. #
Wniosek o jedno zezwolenie jest rozpatrywany i rozpatrywany albo w przypadku, gdy obywatel państwa trzeciego zamieszkuje poza terytorium państwa członkowskiego, do którego chce zostać przyjęty, albo gdy ten obywatel państwa trzeciego przebywa już zamieszkujący na terytorium tego państwa członkowskiego jako posiadacz ważnego dokumentu pobytowego. Państwo członkowskie może również przyjąć, zgodnie ze swoim prawem krajowym, wnioski o jedno zezwolenie złożone przez innych obywateli państw trzecich legalnie przebywających na jego terytorium.
3. #
Państwa członkowskie rozpatrują wniosek złożony na podstawie ust. 1 i podejmują decyzję o wydaniu, zmianie lub przedłużeniu jednego zezwolenia, jeżeli wnioskodawca spełnia wymogi określone w prawie unijnym lub krajowym. Decyzja o wydaniu, zmianie lub przedłużeniu jednego zezwolenia stanowi jeden akt administracyjny łączący zezwolenie na pobyt i zezwolenie na pracę.
4. #
Pod warunkiem że spełnione są wymogi określone w prawie unijnym lub krajowym i w przypadku gdy państwo członkowskie wydaje pojedyncze zezwolenia wyłącznie na swoim terytorium, dane państwo członkowskie wydaje obywatelowi państwa trzeciego wizę niezbędną do uzyskania jednego zezwolenia.
5. #
Państwa członkowskie wydają jedno zezwolenie, jeżeli spełnione są przewidziane warunki, obywatelom państw trzecich ubiegającym się o przyjęcie oraz obywatelom państw trzecich już przyjętym, którzy ubiegają się o odnowienie lub zmianę swojego dokumentu pobytowego po wejściu w życie krajowe przepisy wykonawcze.
Artykuł 5 Właściwe władze #
1. #
Państwa członkowskie wyznaczają organ właściwy do przyjmowania wniosków i wydawania jednego zezwolenia.
2. #
Właściwy organ podejmuje decyzję w sprawie wniosku o wydanie jednego zezwolenia niezwłocznie, a w każdym razie w terminie 90 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku.
Termin, o którym mowa w akapicie pierwszym, obejmuje sprawdzenie sytuacji na rynku pracy, jeżeli sprawdzenie to następuje w związku z indywidualnym wnioskiem o wydanie jednego zezwolenia.
Jeżeli decyzja nie zostanie podjęta w terminie przewidzianym w niniejszym ustępie, wszelkie skutki określa prawo krajowe.
3. #
Właściwy organ powiadamia wnioskodawcę o decyzji na piśmie, zgodnie z procedurami powiadamiania określonymi w odpowiednim prawie krajowym. Jeżeli pracodawca obywatela państwa trzeciego składa wniosek, państwa członkowskie zapewniają, aby pracodawca w odpowiednim czasie informował obywatela państwa trzeciego o statusie wniosku i jego wyniku.
4. #
Jeżeli informacje lub dokumenty dołączone do wniosku są niekompletne według kryteriów określonych w prawie krajowym, właściwy organ zawiadamia wnioskodawcę na piśmie o wymaganych dodatkowych informacjach lub dokumentach, wyznaczając rozsądny termin ich dostarczenia. Bieg terminu, o którym mowa w ust. 2 akapit pierwszy niniejszego artykułu, oraz dodatkowy termin, o którym mowa w art. 8 ust. 3, zawiesza się do czasu otrzymania przez właściwy organ lub inne właściwe organy wymaganych dodatkowych informacji. Jeżeli w wyznaczonym terminie nie zostaną dostarczone dodatkowe informacje lub dokumenty, właściwy organ może odrzucić wniosek.
Artykuł 6 Pojedyncze zezwolenie #
1. #
Państwa członkowskie wydają jedno zezwolenie, stosując jednolity wzór określony w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002 i podając informacje dotyczące pozwolenia na pracę zgodnie z lit. a) 12 i a) 16 załącznik do niego.
Państwa członkowskie mogą wskazać dodatkowe informacje związane ze stosunkiem pracy obywatela państwa trzeciego, takie jak nazwa i adres pracodawcy, miejsce wykonywania pracy, rodzaj pracy, godziny pracy i wynagrodzenie, w formie papierowej lub przechowywać takie dane w formacie elektronicznym, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 i w lit. a) 20 załącznika do tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 obywatel państwa trzeciego, któremu wydano jedno zezwolenie, ma prawo do weryfikacji danych osobowych zawartych w tym zezwoleniu oraz, w stosownych przypadkach, do ich poprawienia lub usunięcia .
2. #
Wydając jedno zezwolenie, państwa członkowskie nie wydają dodatkowych zezwoleń jako dowodu upoważnienia do dostępu do rynku pracy.
Artykuł 7 Zezwolenia na pobyt wydawane w celach innych niż praca #
1. #
Wydając zezwolenia na pobyt w celach innych niż praca zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1030/2002, państwa członkowskie podają informacje dotyczące zezwolenia na pracę niezależnie od rodzaju zezwolenia.
Państwa członkowskie mogą wskazać dodatkowe informacje związane ze stosunkiem pracy obywatela państwa trzeciego, takie jak nazwa i adres pracodawcy, miejsce wykonywania pracy, rodzaj pracy, godziny pracy i wynagrodzenie, w formie papierowej lub przechowywać takie dane w formacie elektronicznym, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 i w lit. a) 20 załącznika do tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 obywatel państwa trzeciego, któremu wydano dokument pobytowy, ma prawo sprawdzić, czy dodatkowe informacje zawarte w tym dokumencie oraz, w stosownych przypadkach, poprawić te informacje lub usunięte.
2. #
Wydając zezwolenia na pobyt zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1030/2002, państwa członkowskie nie wydają dodatkowych zezwoleń jako dowód zezwolenia na dostęp do rynku pracy.
Artykuł 8 Zabezpieczenia proceduralne #
1. #
W pisemnym zawiadomieniu o decyzji o odrzuceniu wniosku o wydanie, zmianę lub przedłużenie jednego zezwolenia albo decyzji o cofnięciu jednego zezwolenia na podstawie kryteriów przewidzianych w prawie unijnym lub krajowym podaje się uzasadnienie.
2. #
Decyzja o odrzuceniu wniosku o wydanie, zmianę lub przedłużenie ważności albo decyzja o cofnięciu jednego zezwolenia uwzględnia szczególne okoliczności sprawy i jest zgodna z zasadą proporcjonalności, zgodnie z prawem unijnym i krajowym. Taka decyzja podlega zaskarżeniu w danym państwie członkowskim, zgodnie z prawem krajowym. W pisemnym zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, określa się sąd lub organ administracyjny, do którego zainteresowana osoba może wnieść odwołanie, oraz termin, w którym należy to odwołać.
3. #
Termin do podjęcia decyzji, o którym mowa w art. 5 ust. 2, może zostać przedłużony o dodatkowy okres 30 dni, w wyjątkowych i należycie uzasadnionych okolicznościach związanych ze złożonością wniosku, w drodze zawiadomienia lub zawiadomienia organu wnioskodawcę zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym.
4. #
Termin, o którym mowa w art. 11 ust. 3 akapit trzeci, może zostać przedłużony o dodatkowy okres 15 dni, w wyjątkowych i należycie uzasadnionych okolicznościach.
Artykuł 9 Dostęp do informacji #
Państwa członkowskie udostępniają i na żądanie obywatela państwa trzeciego i przyszłego pracodawcy udostępniają:
(A) # | odpowiednie informacje na temat wszystkich dokumentów dowodowych niezbędnych do złożenia wniosku oraz, w stosownych przypadkach, na temat mających zastosowanie opłat; |
(B) # | informacje na temat warunków wjazdu i pobytu, w tym praw, obowiązków i gwarancji proceduralnych, w tym dochodzenia roszczeń, obywateli państw trzecich i członków ich rodzin, a także informacje na temat organizacji pracowników zgodnie z prawem krajowym. |
Artykuł 10 Opłaty #
Państwa członkowskie mogą wymagać uiszczania opłat za rozpatrzenie wniosków zgodnie z niniejszą dyrektywą. Poziom opłat wymaganych przez państwo członkowskie za rozpatrzenie wniosków nie może być nieproporcjonalny ani nadmierny. Jeżeli opłaty za rozpatrzenie wniosku pokrywa pracodawca, nie jest on uprawniony do odzyskania takich opłat od obywatela państwa trzeciego.
Artykuł 11 Uprawnienia na podstawie jednego zezwolenia #
1. #
Jeżeli zostało wydane jedno zezwolenie, upoważnia ono jego posiadacza w okresie jego ważności co najmniej do:
(A) # | wjechać i przebywać na terytorium państwa członkowskiego wydającego jedno zezwolenie, pod warunkiem że jego posiadacz spełnia wszystkie warunki przyjęcia zgodnie z prawem krajowym; |
(B) # | mieć swobodny dostęp do całego terytorium państwa członkowskiego wydającego jedno zezwolenie w granicach przewidzianych przez prawo krajowe; |
(C) # | wykonywać określoną działalność związaną z zatrudnieniem dozwoloną na podstawie jednego zezwolenia zgodnie z prawem krajowym; |
(D) # | zostać poinformowany o prawach posiadacza związanych z zezwoleniem przyznanym na mocy niniejszej dyrektywy, innego prawa Unii lub prawa krajowego. |
2. #
Państwa członkowskie zezwalają posiadaczowi jednego zezwolenia na zmianę pracodawcy. Państwa członkowskie mogą uzależnić prawo posiadacza jednego zezwolenia do zmiany pracodawcy od któregokolwiek z warunków określonych w ust. 3.
3. #
W okresie ważności jednego zezwolenia państwa członkowskie mogą:
(A) # | wymagać, aby o zmianie pracodawcy powiadamiano właściwe władze danego państwa członkowskiego, zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym; |
(B) # | wymagać, aby zmiana pracodawcy była uzależniona od sprawdzenia sytuacji na rynku pracy, jeżeli dane państwo członkowskie przeprowadza kontrole sytuacji na rynku pracy w przypadku wniosków o jedno zezwolenie; |
(C) # | wymagają minimalnego okresu, przez który posiadacz jednego zezwolenia ma obowiązek pracować u pierwszego pracodawcy. |
Minimalny okres, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. c), nie może przekraczać czasu trwania umowy o pracę ani okresu ważności zezwolenia. W żadnym wypadku nie może on przekraczać sześciu miesięcy. Państwa członkowskie umożliwiają posiadaczowi jednego zezwolenia zmianę pracodawcy przed upływem tego minimalnego okresu w należycie uzasadnionych przypadkach poważnego naruszenia przez pracodawcę warunków stosunku pracy.
W przypadku gdy Państwo członkowskie wymaga powiadomienia o zmianie pracodawcy zgodnie z akapitem pierwszym lit. a), prawo posiadacza jednego zezwolenia do zmiany pracodawcy może zostać zawieszone na okres maksymalnie 45 dni od dnia, w którym dokonano powiadomienia właściwych organów krajowych. W tym okresie właściwe organy krajowe mogą sprawdzić, czy warunki określone w akapicie pierwszym, odpowiednio lit. b) i c), są spełnione, a także sprawdzić, czy inne wymogi określone w prawie unijnym lub krajowym nadal obowiązują być spełnionym. Państwo członkowskie może w terminie 45 dni sprzeciwić się zmianie pracodawcy.
4. #
Bezrobocie samo w sobie nie stanowi przyczyny cofnięcia jednego zezwolenia, jeżeli:
(A) # | całkowity okres bezrobocia nie przekracza trzech miesięcy w okresie ważności jednego zezwolenia lub sześciu miesięcy, jeżeli obywatel państwa trzeciego posiada jedno zezwolenie od ponad dwóch lat; |
(B) # | o rozpoczęciu i, w stosownych przypadkach, o zakończeniu okresu bezrobocia powiadamia się właściwe władze danego państwa członkowskiego, zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi. |
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego lit. a) państwo członkowskie może zezwolić posiadaczowi jednego zezwolenia na pozostawanie bez pracy przez dłuższy okres.
Do celów akapitu pierwszego lit. b) państwa członkowskie ustalają, czy obywatel państwa trzeciego lub pracodawca obywatela państwa trzeciego powiadamiają właściwe organy.
W przypadku okresów bezrobocia dłuższych niż trzy miesiące Państwa członkowskie mogą wymagać od posiadaczy jednego zezwolenia przedstawienia dowodu posiadania wystarczających środków na utrzymanie bez konieczności korzystania z systemu pomocy społecznej danego państwa członkowskiego.
W przypadku gdy bezrobotny posiadacz pojedynczego zezwolenia znajdzie nowego pracodawcę w dopuszczalnym okresie bezrobocia, o którym mowa w niniejszym ustępie, a Państwo członkowskie uzależnia podjęcie nowego zatrudnienia od któregokolwiek z warunków określonych w ust. 3, zezwala ono temu pojedynczemu posiadaczowi zezwolenia na pobyt na jego terytorium do czasu sprawdzenia przez właściwe władze spełnienia warunków określonych w ust. 3, nawet jeżeli upłynął dozwolony okres bezrobocia.
5. #
Jeżeli ważność jednego zezwolenia wygasa w trakcie procedury jego przedłużenia, państwa członkowskie zezwalają obywatelowi państwa trzeciego na pobyt na ich terytorium tak, jakby ten obywatel państwa trzeciego był posiadaczem jednego zezwolenia do czasu podjęcia przez właściwe organy decyzję w sprawie wniosku o jego przedłużenie.
6. #
Jeżeli zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym właściwe władze Państwa członkowskiego ustalą, że istnieją uzasadnione podstawy, aby sądzić, że posiadacz jednego zezwolenia doświadczył szczególnie wyzysku w warunkach pracy, jak określono w art. 2 lit. i) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE ( 24 ) , to państwo członkowskie przedłuża o trzy miesiące dopuszczalny okres bezrobocia, o którym mowa w ust. 4 niniejszego artykułu.
![Jeden wniosek o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru prawa pracowników z krajów trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim (wersja przekształcona) Jeden wniosek o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru prawa pracowników z krajów trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim (wersja przekształcona)](https://www.opengarden.org.pl/wp-content/uploads/2024/05/pass2.jpg)
ROZDZIAŁ III PRAWO DO RÓWNEGO TRAKTOWANIA #
Artykuł 12 Prawo do równego traktowania #
1. #
Pracownicy z państw trzecich, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) i c), korzystają z równego traktowania z obywatelami państwa członkowskiego, w którym zamieszkują, co najmniej w odniesieniu do:
(A) # | warunki zatrudnienia i pracy, w tym w zakresie wynagradzania, zwalniania, czasu pracy, urlopów i urlopów oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn, a także bezpieczeństwa i higieny pracy; |
(B) # | prawo do strajku i podejmowania akcji protestacyjnych, zgodnie z prawem i praktyką krajową Państwa członkowskiego, a także do wolności zrzeszania się, zrzeszania się i członkostwa w organizacjach reprezentujących pracowników lub pracodawców lub w jakiejkolwiek organizacji, której członkowie wykonują określony zawód, w tym prawa i korzyści przyznane przez takie organizacje, takie jak prawo do negocjowania i zawierania układów zbiorowych, bez uszczerbku dla przepisów krajowych dotyczących porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego; |
(C) # | edukacja i szkolenie zawodowe; |
(D) # | uznawanie dyplomów, świadectw i innych kwalifikacji zawodowych zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi; |
(e) # | oddziały zabezpieczenia społecznego w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 883/2004; |
(F) # | ulgi podatkowe, o ile pracownika uważa się za rezydenta do celów podatkowych w danym państwie członkowskim; |
(G) # | dostęp do towarów i usług oraz dostarczanie towarów i usług udostępnianych społeczeństwu, w tym procedury uzyskiwania dostępu do mieszkań publicznych i prywatnych przewidziane w prawie krajowym, bez uszczerbku dla swobody umów zgodnie z prawem unijnym i krajowym; |
(H) # | usługi doradcze i informacje udzielane przez urzędy pracy. |
2. #
Państwa członkowskie mogą ograniczyć równe traktowanie:
(A) # | zgodnie z ust. 1 lit. c), przez:
|
(B) # | ograniczając prawa przyznane pracownikom z krajów trzecich na mocy ust. 1 lit. e), lecz nie ogranicza tych praw pracowników z krajów trzecich, którzy są zatrudnieni lub byli zatrudnieni przez okres co najmniej sześciu miesięcy i którzy są zarejestrowani jako bezrobotny. Ponadto Państwa członkowskie mogą postanowić, że ust. 1 lit. e) w odniesieniu do świadczeń rodzinnych nie ma zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy otrzymali zezwolenie na pracę na terytorium Państwa członkowskiego przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, do obywateli państw trzecich przyjętych w celu studiowania lub do obywateli państw trzecich, którzy mogą pracować na podstawie wizy. |
(C) # | zgodnie z ust. 1 lit. f), w odniesieniu do korzyści podatkowych, ograniczając jego zastosowanie do przypadków, gdy zarejestrowane lub zwykłe miejsce pobytu członków rodziny pracownika z państwa trzeciego, na rzecz którego pracownik z państwa trzeciego ubiega się o świadczenia, znajduje się w terytorium danego państwa członkowskiego; |
(D) # | zgodnie z ust. 1 lit. g), przez:
|
3. #
Prawo do równego traktowania określone w ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla prawa państwa członkowskiego do cofnięcia lub odmowy odnowienia dokumentu pobytowego wydanego na mocy niniejszej dyrektywy, dokumentu pobytowego wydanego do celów innych niż praca lub wszelkich inne zezwolenie na pracę w państwie członkowskim.
4. #
Pracownicy z państw trzecich przemieszczający się do państwa trzeciego lub osoby pozostałe przy życiu po ich śmierci, zamieszkujące w państwie trzecim i czerpiące prawa od tych pracowników, z tytułu starości, inwalidztwa i śmierci otrzymują ustawowe emerytury i renty na podstawie ich wcześniejszego stażu pracy zatrudnienia i nabyte zgodnie z ustawodawstwem, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, na tych samych warunkach i po tych samych stawkach, co obywatele danych państw członkowskich w przypadku przeniesienia się do państwa trzeciego.
Artykuł 13 Monitoring, ocena, inspekcje i kary #
1. #
Państwa członkowskie ustanawiają środki zapobiegające możliwym nadużyciom i karzące naruszenia przez pracodawców krajowych przepisów dotyczących równego traktowania przyjętych zgodnie z art. 12. Środki obejmują monitorowanie, ocenę i, w stosownych przypadkach, inspekcje, w szczególności w sektorach zidentyfikowanych jako zagrożone wysokie ryzyko naruszeń praw pracowniczych, zgodnie z prawem krajowym lub praktyką administracyjną.
2. #
Państwa członkowskie przewidują kary dla pracodawców, którzy nie wypełnili swoich obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
3. #
Państwa członkowskie zapewniają dostęp do miejsca pracy służbom odpowiedzialnym za inspekcję pracy lub innym właściwym organom, a także, jeżeli prawo krajowe przewiduje to dla obywateli Państwa członkowskiego, organizacjom reprezentującym interesy pracowników. W przypadku gdy zakwaterowanie zapewnia pracodawca i jeżeli prawo krajowe przewiduje to dla obywateli państwa członkowskiego, dostęp do miejsca pracy obejmuje dostęp do tego zakwaterowania, pod warunkiem że pracownik z państwa trzeciego wyrazi zgodę na taki dostęp.
Artykuł 14 Ułatwienie rozpatrywania reklamacji i dochodzenia roszczeń prawnych #
1. #
Państwa członkowskie zapewniają istnienie skutecznych mechanizmów, za pomocą których pracownicy z państw trzecich mogą składać skargi na swoich pracodawców:
(A) # | bezpośrednio; |
(B) # | za pośrednictwem osób trzecich, które zgodnie z kryteriami określonymi w ich prawie krajowym mają uzasadniony interes w zapewnieniu zgodności z niniejszą dyrektywą i przepisami krajowymi przyjętymi na mocy niniejszej dyrektywy; I |
(C) # | za pośrednictwem właściwego organu państwa członkowskiego, jeżeli przewiduje to prawo krajowe. |
2. #
Państwa członkowskie zapewniają, aby osoby trzecie, o których mowa w ust. 1 lit. b), mogły angażować się w imieniu pracownika z państwa trzeciego lub wspierając go, za zgodą tego pracownika z państwa trzeciego, we wszelkie czynności administracyjne lub postępowanie cywilne mające na celu wyegzekwowanie przestrzegania niniejszej dyrektywy i przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
3. #
Państwa członkowskie zapewniają, aby pracownicy z państw trzecich mieli taki sam dostęp jak obywatele państwa członkowskiego, w którym zamieszkują, w odniesieniu do:
(A) # | środki zabezpieczające przed zwolnieniem lub innym niekorzystnym traktowaniem przez pracodawcę w odpowiedzi na skargę składaną w przedsiębiorstwie; |
(B) # | wszelkie postępowania prawne mające na celu wyegzekwowanie zgodności z niniejszą dyrektywą i przepisami krajowymi przyjętymi na podstawie niniejszej dyrektywy. |
ROZDZIAŁ IV POSTANOWIENIA KOŃCOWE #
Artykuł 15 Bardziej korzystne postanowienia #
1. #
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla korzystniejszych przepisów:
(A) # | prawo Unii, w tym umowy dwustronne i wielostronne między Unią lub Unią i jej państwami członkowskimi z jednej strony a jednym lub większą liczbą państw trzecich z drugiej strony; I |
(B) # | umowy dwustronne lub wielostronne między jednym lub większą liczbą państw członkowskich a jednym lub większą liczbą krajów trzecich. |
2. #
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do przyjęcia lub utrzymania przepisów korzystniejszych dla osób, do których ma zastosowanie.
Artykuł 16 Informacja dla ogółu społeczeństwa #
Każde państwo członkowskie udostępnia ogółowi społeczeństwa regularnie aktualizowany zestaw informacji, w tym za pośrednictwem źródeł dostępnych w odpowiednich państwach trzecich:
(A) # | dotyczące warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich na jego terytorium w celu podjęcia pracy; |
(B) # | o całej dokumentacji dowodowej potrzebnej do złożenia wniosku o jedno zezwolenie; |
(C) # | w sprawie warunków wjazdu i pobytu, w tym praw, obowiązków i gwarancji proceduralnych, obywateli państw trzecich i członków ich rodzin. |
Artykuł 17 Raportowanie #
1. #
Okresowo, po raz pierwszy nie później niż do dnia 21 maja 2029 r., Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy w państwach członkowskich oraz proponuje zmiany, które uzna za niezbędne.
2. #
Po raz pierwszy nie później niż dnia 30 czerwca 2028 r., a następnie corocznie państwa członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) statystyki dotyczące liczby obywateli państw trzecich, którzy złożyli wniosek o jedno zezwolenie, którzy otrzymali jedno zezwolenie zezwolenia oraz tych, których pojedyncze zezwolenie zostało odnowione lub cofnięte w poprzednim roku kalendarzowym, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 862/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 25 ) . Statystyki te odnoszą się do okresów referencyjnych jednego roku kalendarzowego, są zdezagregowane według rodzaju decyzji, przyczyny podjęcia decyzji, długości ważności zezwoleń, obywatelstwa, płci i wieku oraz, jeśli są dostępne, według zawodu i są przekazywane w ciągu sześciu miesięcy od daty koniec okresu referencyjnego.
Artykuł 18 Transpozycja #
1. #
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 2 pkt 2, art. 3 ust. 2 i 5, art. 4 ust. 1, 2 i 4. , art. 5 ust. 2, 3 i 4, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 2, 3 i 4, art. 9, art. 10, art. 11( 1), lit. d), art. 11 ust. 2–6, art. 12 ust. 1, lit. a), b), g) i h), art. 12 ust. 2, lit. d )(ii), art. 13, 14, 16 i 17 do dnia 21 maja 2026 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych środków.
Przepisy przyjęte przez Państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Zawierają także stwierdzenie, że odniesienia w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do dyrektywy uchylonej niniejszą dyrektywą należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie ustalają, w jaki sposób należy dokonać takiego odniesienia i jak sformułować to oświadczenie.
2. #
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty głównych środków prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 19 Uchylać #
Dyrektywa 2011/98/UE traci moc ze skutkiem od dnia 22 maja 2026 r., bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących terminu transpozycji do prawa krajowego dyrektywy określonego w załączniku I.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku II.
Artykuł 20 Wejście w życie i stosowanie #
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .
Artykuł 1, artykuł 2 pkt 1, 3 i 4, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 4 ust. 3 i 5, art. 5 ust. 1, art. 6 (2), art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 1 lit. a), b) i c), art. 12 ust. 1 lit. c)–f), Artykuł 12 ust. 2 lit. a), b), c) i d) ppkt (i), art. 12 ust. 3 i 4 oraz art. 15 stosuje się od dnia 22 maja 2026 r.
Artykuł 21 Adresaci #
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Strasburgu dnia 24 kwietnia 2024 r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Prezydent
R. METSOLA
Dla Rady
Prezydent
M. MICHEL
( 1 ) Dz.U. C 75 z 28.2.2023, s. 1. 136 .
( 2 ) Dz.U. C 79 z 2.3.2023, s. 1. 59 .
( 3 ) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2024 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 12 kwietnia 2024 r.
( 4 ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbiór praw pracowników z krajów trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim ( Dz.U. L 343 z 23.12.2011, s. 1 ).
( 5 ) Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług ( Dz.U. L 18 z 21.1.1997, s. 1 ).
( 6 ) Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi ( Dz.U. L 16 z 23.1.2004, s. 44 ).
( 7 ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/36/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu podjęcia pracy w charakterze pracownika sezonowego ( Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 33). s. 375 ).
( 8 ) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich ( Dz.U. L 157 z 15.6.2002, s. 1 ).
( 9 ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1152 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie przejrzystych i przewidywalnych warunków pracy w Unii Europejskiej ( Dz.U. L 186 z 11.7.2019, s. 105 ).
( 10 ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) ( Dz.U. L 77 z 23.3.2016, s. 33). s. 1 ).
( 11 ) Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 1. 19 .
( 12 ) Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin ( Dz.U. L 251 z 3.10.2003, s. 12 ).
( 13 ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań, studiów, szkolenia, wolontariatu oraz programów wymiany młodzieży szkolnej lub projekty edukacyjne i au pair ( Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 21 ).
( 14 ) Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych ( Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22 ).
( 15 ) Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ( Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1 ).
( 16 ) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 25 listopada 2020 r., Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)/WS , C-302/19, ECLI:EU:C:2020:957, pkt 39.
( 17 ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. rozszerzające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objętych niniejszym Regulaminem wyłącznie ze względu na obywatelstwo ( Dz.U. L 344 z 29.12.2010, s. 1 ).
( 18 ) Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne ( Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22 ).
( 19 ) Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy ( Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16 ).
( 20 ) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90 /365/EWG i 93/96/EWG ( Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77 ).
( 21 ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/66/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa ( Dz.U. L 157 z 27.05.2014 , s. 1 ).
( 22 ) Dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów udzielania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi w zakresie przyjmowania takich osób i ponoszenia konsekwencji w tym ( Dz.U. L 212 z 7.8.2001, s. 12 ).
( 23 ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie standardów kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się o ochronę uzupełniającą oraz o treść udzielonej ochrony ( Dz.U. L 337 z 20.12.2011, s. 9 ).
( 24 ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. ustanawiająca minimalne standardy dotyczące sankcji i środków wobec pracodawców zatrudniających nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich ( Dz.U. L 168 z 30.6.2009, s. 24 ).
( 25 ) Rozporządzenie (WE) nr 862/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie statystyk Wspólnoty z zakresu migracji i ochrony międzynarodowej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 311/76 w sprawie zestawiania statystyk dotyczących pracowników zagranicznych ( Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 23 ).
ZAŁĄCZNIK I Termin transpozycji do prawa krajowego #
(o którym mowa w art. 19)
Dyrektywa | Termin transpozycji |
2011/98/UE | 25 grudnia 2013 r |
ZAŁĄCZNIK II Tabela korelacji #
Dyrektywa 2011/98/UE | Niniejsza dyrektywa |
artykuł 1 | artykuł 1 |
Artykuł 2 | Artykuł 2 |
Artykuł 3 | Artykuł 3 |
— | Artykuł 3 ust. 5 |
Artykuł 4 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie | Artykuł 4 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie |
Artykuł 4 ust. 1 zdanie trzecie | Artykuł 4 ust. 2 |
Artykuł 4 ust. 2 | Artykuł 4 ust. 3 |
Artykuł 4 ust. 3 | Artykuł 4 ust. 4 |
Artykuł 4 ust. 4 | Artykuł 4 ust. 5 |
Artykuł 5 | Artykuł 5 |
Artykuł 6 | Artykuł 6 |
Artykuł 7 | Artykuł 7 |
Artykuł 8 | Artykuł 8 |
— | Artykuł 8 ust. 3 |
— | Artykuł 8 ust. 4 |
Artykuł 9 | Artykuł 9 litera a) |
— | Artykuł 9 litera b) |
Artykuł 10 | Artykuł 10 |
Artykuł 11 | Artykuł 11 ust. 1 |
— | Artykuł 11 ust. 2–5 |
Artykuł 12 | Artykuł 12 |
— | Artykuł 13 |
— | Artykuł 14 |
Artykuł 13 | Artykuł 15 |
Artykuł 14 | Artykuł 16 lit. a) |
— | Artykuł 16 lit. b) i c) |
Artykuł 15 | Artykuł 17 |
Artykuł 16 | Artykuł 18 |
— | Artykuł 19 |
Artykuł 17 | Artykuł 20 |
Artykuł 18 | Artykuł 21 |
— | Załącznik I |
— | Załącznik II |
ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2024/1233/oj
ISSN 1977-0677 (wydanie elektroniczne)
Dodaj komentarz