Ramowa dyrektywa wodna UE z dnia 23.10.2000 r. #
![Ramowa dyrektywa wodna UE z dnia 23.10.2000 r. Ramowa dyrektywa wodna UE z dnia 23.10.2000 r.](https://www.opengarden.org.pl/wp-content/uploads/2024/06/rw1-jpg.avif)
DYREKTYWA 2000/60/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 23 października 2000 r.
ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej #
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji ( 1) ,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 2) ,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów ( 3 ),
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ( 4 ) oraz w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 18 lipca 2000 r,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) | Woda nie jest produktem handlowym jak każdy inny, ale raczej dziedzictwem, które musi być chronione, bronione i traktowane jako takie. |
(2) | Wnioski z seminarium ministerialnego na temat wspólnotowej polityki wodnej, które odbyło się we Frankfurcie w 1988 r., podkreśliły potrzebę prawodawstwa wspólnotowego obejmującego jakość ekologiczną. Rada w swojej rezolucji z dnia 28 czerwca 1988 r. ( 5) zwróciła się do Komisji o przedłożenie wniosków mających na celu poprawę jakości ekologicznej wód powierzchniowych Wspólnoty. |
(3) | Deklaracja Seminarium Ministerialnego w sprawie wód podziemnych, które odbyło się w Hadze w 1991 r., uznała potrzebę podjęcia działań w celu uniknięcia długoterminowego pogorszenia jakości i ilości wód słodkich i wezwała do wdrożenia do 2000 r. programu działań mających na celu zrównoważone zarządzanie zasobami wód słodkich i ich ochronę. W swoich rezolucjach z dnia 25 lutego 1992 r. ( 6) i z dnia 20 lutego 1995 r. ( 7) Rada zażądała programu działań w zakresie wód podziemnych i rewizji dyrektywy Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne ( 8) , jako części ogólnej polityki ochrony wód słodkich. |
(4) | Wody we Wspólnocie znajdują się pod coraz większą presją wynikającą z ciągłego wzrostu zapotrzebowania na wystarczające ilości wody dobrej jakości do wszystkich celów. W dniu 10 listopada 1995 r. Europejska Agencja Środowiska w swoim raporcie “Środowisko w Unii Europejskiej – 1995 r.” przedstawiła uaktualniony raport o stanie środowiska, potwierdzając potrzebę podjęcia działań w celu ochrony wód Wspólnoty zarówno pod względem jakościowym, jak i ilościowym. |
(5) | W dniu 18 grudnia 1995 r. Rada przyjęła konkluzje wymagające, między innymi, opracowania nowej dyrektywy ramowej ustanawiającej podstawowe zasady zrównoważonej polityki wodnej w Unii Europejskiej i wzywające Komisję do przedstawienia wniosku. |
(6) | W dniu 21 lutego 1996 r. Komisja przyjęła komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie polityki wodnej Wspólnoty Europejskiej określający zasady wspólnotowej polityki wodnej. |
(7) | W dniu 9 września 1996 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie programu działań na rzecz zintegrowanej ochrony wód podziemnych i zarządzania nimi ( 9) . We wniosku tym Komisja wskazała na potrzebę ustanowienia procedur regulujących pobór wód słodkich oraz monitorowania ich jakości i ilości. |
(8) | W dniu 29 maja 1995 r. Komisja przyjęła komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie mądrego użytkowania i ochrony terenów podmokłych, w którym uznano ważne funkcje, jakie pełnią one dla ochrony zasobów wodnych. |
(9) | Konieczne jest opracowanie zintegrowanej wspólnotowej polityki wodnej. |
(10) | Rada w dniu 25 czerwca 1996 r., Komitet Regionów w dniu 19 września 1996 r., Komitet Ekonomiczno-Społeczny w dniu 26 września 1996 r. oraz Parlament Europejski w dniu 23 października 1996 r. zwróciły się do Komisji o przedstawienie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady ustanawiającej ramy europejskiej polityki wodnej. |
(11) | Jak określono w art. 174 Traktatu, polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego ma przyczyniać się do osiągnięcia celów zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, poprzez ostrożne i racjonalne wykorzystywanie zasobów naturalnych, oraz opierać się na zasadzie ostrożności i na zasadach, zgodnie z którymi należy podejmować działania zapobiegawcze, szkody wyrządzone środowisku naturalnemu powinny być w pierwszym rzędzie naprawiane u źródła, a zanieczyszczający powinien płacić. |
(12) | Zgodnie z art. 174 Traktatu, przygotowując swoją politykę w dziedzinie środowiska, Wspólnota bierze pod uwagę dostępne dane naukowe i techniczne, warunki środowiskowe w różnych regionach Wspólnoty oraz rozwój gospodarczy i społeczny Wspólnoty jako całości i zrównoważony rozwój jej regionów, jak również potencjalne korzyści i koszty działania lub braku działania. |
(13) | We Wspólnocie istnieją różne warunki i potrzeby, które wymagają różnych konkretnych rozwiązań. Różnorodność ta powinna być brana pod uwagę przy planowaniu i realizacji działań zapewniających ochronę i zrównoważone korzystanie z wód w ramach dorzecza. Decyzje powinny być podejmowane jak najbliżej miejsc, w których woda jest narażona lub wykorzystywana. Priorytetem powinno być działanie w ramach odpowiedzialności państw członkowskich poprzez opracowanie programów działań dostosowanych do warunków regionalnych i lokalnych. |
(14) | Powodzenie niniejszej dyrektywy zależy od ścisłej współpracy i spójnych działań na poziomie Wspólnoty, Państw Członkowskich i lokalnym, jak również od informacji, konsultacji i zaangażowania społeczeństwa, w tym użytkowników. |
(15) | Dostarczanie wody jest usługą świadczoną w interesie ogólnym zgodnie z definicją zawartą w komunikacie Komisji w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym w Europie ( 10) . |
(16) | Konieczna jest dalsza integracja ochrony wód i zrównoważonej gospodarki wodnej z innymi obszarami polityki Wspólnoty, takimi jak energia, transport, rolnictwo, rybołówstwo, polityka regionalna i turystyka. Niniejsza dyrektywa powinna stanowić podstawę ciągłego dialogu i rozwoju strategii na rzecz dalszej integracji obszarów polityki. Niniejsza dyrektywa może również wnieść istotny wkład w inne obszary współpracy między państwami członkowskimi, między innymi w europejską perspektywę rozwoju przestrzennego (EPBiO). |
(17) | Skuteczna i spójna polityka wodna musi uwzględniać wrażliwość ekosystemów wodnych położonych w pobliżu wybrzeża i ujść rzek lub w zatokach lub stosunkowo zamkniętych morzach, ponieważ na ich równowagę silnie wpływa jakość wód śródlądowych wpływających do nich. Ochrona stanu wód w dorzeczach przyniesie korzyści ekonomiczne, przyczyniając się do ochrony populacji ryb, w tym populacji ryb przybrzeżnych. |
(18) | Wspólnotowa polityka wodna wymaga przejrzystych, skutecznych i spójnych ram prawnych. Wspólnota powinna zapewnić wspólne zasady i ogólne ramy działania. Niniejsza dyrektywa powinna zapewnić takie ramy oraz koordynować i integrować, a w dłuższej perspektywie dalej rozwijać ogólne zasady i struktury ochrony i zrównoważonego korzystania z wód we Wspólnocie zgodnie z zasadami pomocniczości. |
(19) | Niniejsza dyrektywa ma na celu utrzymanie i poprawę stanu środowiska wodnego we Wspólnocie. Cel ten dotyczy przede wszystkim jakości przedmiotowych wód. Kontrola ilości jest elementem pomocniczym w zapewnieniu dobrej jakości wód i dlatego należy również ustanowić środki dotyczące ilości, służące zapewnieniu dobrej jakości. |
(20) | Stan ilościowy jednolitej części wód podziemnych może mieć wpływ na jakość ekologiczną wód powierzchniowych i ekosystemów lądowych związanych z tą jednolitą częścią wód podziemnych. |
(21) | Wspólnota i państwa członkowskie są stronami różnych umów międzynarodowych zawierających ważne zobowiązania w zakresie ochrony wód morskich przed zanieczyszczeniem, w szczególności Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego, podpisanej w Helsinkach w dniu 9 kwietnia 1992 r. i zatwierdzonej decyzją Rady 94/157/WE ( 11) , Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru północno-wschodniego Atlantyku, podpisanej w Paryżu w dniu 22 września 1992 r. i zatwierdzonej decyzją Rady 98/249/WE ( 12 ) oraz Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru północno-wschodniego Atlantyku, podpisanej w Paryżu w dniu 22 września 1992 r. i zatwierdzonej decyzją Rady 98/249/WE ( 13 ).( 12 ) , oraz Konwencję o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, podpisaną w Barcelonie dnia 16 lutego 1976 r. i zatwierdzoną decyzją Rady 77/585/EWG ( 13) , oraz jej Protokół dotyczący ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych, podpisany w Atenach dnia 17 maja 1980 r. i zatwierdzony decyzją Rady 83/101/EWG ( 14) . Niniejsza dyrektywa ma przyczynić się do umożliwienia Wspólnocie i państwom członkowskim wypełnienia tych zobowiązań. |
(22) | Niniejsza dyrektywa ma przyczynić się do stopniowej redukcji emisji substancji niebezpiecznych do wody. |
(23) | Potrzebne są wspólne zasady w celu koordynowania wysiłków państw członkowskich na rzecz poprawy ochrony wód wspólnotowych pod względem ilości i jakości, promowania zrównoważonego korzystania z wód, przyczyniania się do kontroli transgranicznych problemów wodnych, ochrony ekosystemów wodnych oraz ekosystemów lądowych i terenów podmokłych bezpośrednio od nich zależnych, a także ochrony i rozwoju potencjalnych sposobów wykorzystania wód wspólnotowych. |
(24) | Dobra jakość wody przyczyni się do zapewnienia dostaw wody pitnej dla ludności. |
(25) | Powinny zostać ustanowione wspólne definicje stanu wód pod względem jakości oraz, tam gdzie jest to istotne dla celów ochrony środowiska, ilości. Powinny zostać ustalone cele środowiskowe, aby zapewnić osiągnięcie dobrego stanu wód powierzchniowych i podziemnych w całej Wspólnocie oraz zapobieganie pogarszaniu się stanu wód na poziomie Wspólnoty. |
(26) | Państwa Członkowskie powinny dążyć do osiągnięcia celu, jakim jest co najmniej dobry stan wód, poprzez określenie i wdrożenie niezbędnych środków w ramach zintegrowanych programów działań, z uwzględnieniem istniejących wymogów wspólnotowych. Tam, gdzie dobry stan wód już istnieje, powinien on zostać utrzymany. W przypadku wód podziemnych, oprócz wymogów dobrego stanu, należy zidentyfikować i odwrócić wszelkie znaczące i utrzymujące się tendencje wzrostowe stężenia jakiejkolwiek substancji zanieczyszczającej. |
(27) | Ostatecznym celem niniejszej dyrektywy jest wyeliminowanie priorytetowych substancji niebezpiecznych i przyczynienie się do osiągnięcia w środowisku morskim stężeń zbliżonych do wartości tła dla substancji występujących naturalnie. |
(28) | Wody powierzchniowe i podziemne są zasadniczo odnawialnymi zasobami naturalnymi; w szczególności zadanie zapewnienia dobrego stanu wód podziemnych wymaga wczesnych działań i stabilnego długoterminowego planowania środków ochronnych ze względu na naturalne opóźnienie czasowe w ich powstawaniu i odnawianiu. Takie opóźnienie czasowe dla poprawy powinno być uwzględnione w harmonogramach przy ustanawianiu środków dla osiągnięcia dobrego stanu wód podziemnych i odwrócenia wszelkich znaczących i trwałych trendów wzrostowych stężenia jakiegokolwiek zanieczyszczenia w wodach podziemnych. |
(29) | Dążąc do osiągnięcia celów określonych w niniejszej dyrektywie i ustanawiając w tym celu program środków, Państwa Członkowskie mogą stopniowo wdrażać program środków w celu rozłożenia kosztów jego realizacji. |
(30) | W celu zapewnienia pełnego i spójnego wdrożenia niniejszej dyrektywy wszelkie przedłużenia terminów powinny być dokonywane na podstawie odpowiednich, oczywistych i przejrzystych kryteriów oraz uzasadniane przez Państwa Członkowskie w planach gospodarowania wodami w dorzeczu. |
(31) | W przypadkach, gdy część wód jest w takim stopniu dotknięta działalnością człowieka lub jej stan naturalny jest taki, że osiągnięcie dobrego stanu może być niewykonalne lub nieracjonalnie kosztowne, mniej rygorystyczne cele środowiskowe mogą być ustalone na podstawie właściwych, oczywistych i przejrzystych kryteriów, a wszelkie możliwe kroki powinny być podjęte w celu zapobieżenia dalszemu pogarszaniu się stanu wód. |
(32) | Mogą istnieć podstawy do wyłączeń z wymogu zapobiegania dalszemu pogarszaniu się stanu wód lub osiągnięcia dobrego stanu w określonych warunkach, jeżeli niepowodzenie jest wynikiem nieprzewidzianych lub wyjątkowych okoliczności, w szczególności powodzi i suszy, lub, ze względu na nadrzędny interes publiczny, nowych modyfikacji cech fizycznych części wód powierzchniowych lub zmian poziomu części wód podziemnych, pod warunkiem że podjęto wszelkie możliwe kroki w celu złagodzenia niekorzystnego wpływu na stan części wód. |
(33) | Należy dążyć do osiągnięcia dobrego stanu wód w każdym dorzeczu, tak aby skoordynować działania w odniesieniu do wód powierzchniowych i podziemnych należących do tego samego systemu ekologicznego, hydrologicznego i hydrogeologicznego. |
(34) | Dla celów ochrony środowiska istnieje potrzeba większej integracji jakościowych i ilościowych aspektów zarówno wód powierzchniowych, jak i podziemnych, z uwzględnieniem naturalnych warunków przepływu wody w ramach cyklu hydrologicznego. |
(35) | W dorzeczu, w którym korzystanie z wód może mieć skutki transgraniczne, wymagania dotyczące osiągnięcia celów środowiskowych ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy, a w szczególności wszystkie programy działań, powinny być skoordynowane dla całego obszaru dorzecza. W przypadku dorzeczy wykraczających poza granice Wspólnoty, Państwa Członkowskie powinny dążyć do zapewnienia właściwej koordynacji z odpowiednimi państwami trzecimi. Niniejsza dyrektywa ma przyczynić się do wykonania zobowiązań Wspólnoty wynikających z międzynarodowych konwencji dotyczących ochrony wód i gospodarki wodnej, w szczególności Konwencji Narodów Zjednoczonych o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych, zatwierdzonej decyzją Rady 95/308/WE ( 15) oraz wszelkich późniejszych porozumień w sprawie jej stosowania. |
(36) | Konieczne jest przeprowadzenie analiz charakterystyki dorzecza i wpływu działalności człowieka, a także analizy ekonomicznej wykorzystania wody. Rozwój stanu wód powinien być monitorowany przez Państwa Członkowskie w sposób systematyczny i porównywalny w całej Wspólnocie. Informacje te są niezbędne w celu zapewnienia Państwom Członkowskim solidnej podstawy do opracowania programów działań zmierzających do osiągnięcia celów ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy. |
(37) | Państwa członkowskie powinny zidentyfikować wody wykorzystywane do poboru wody pitnej i zapewnić zgodność z dyrektywą Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. odnoszącą się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi ( 16) . |
(38) | Wykorzystanie instrumentów ekonomicznych przez państwa członkowskie może być właściwe jako część programu środków. Należy uwzględnić zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, w tym kosztów środowiskowych i kosztów zasobów związanych ze szkodami lub negatywnym wpływem na środowisko wodne, zgodnie w szczególności z zasadą “zanieczyszczający płaci”. W tym celu konieczna będzie analiza ekonomiczna usług wodnych oparta na długoterminowych prognozach podaży i popytu na wodę w obszarze dorzecza. |
(39) | Istnieje potrzeba zapobiegania lub ograniczania wpływu incydentów, w których dochodzi do przypadkowego zanieczyszczenia wody. Środki mające to na celu powinny zostać włączone do programu działań. |
(40) | W odniesieniu do zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, wspólnotowa polityka wodna powinna opierać się na połączonym podejściu wykorzystującym kontrolę zanieczyszczeń u źródła poprzez ustalanie dopuszczalnych wartości emisji i norm jakości środowiska. |
(41) | W odniesieniu do ilości wody należy ustanowić ogólne zasady kontroli poboru i piętrzenia wody w celu zapewnienia równowagi środowiskowej dotkniętych systemów wodnych. |
(42) | Wspólne normy jakości środowiska i dopuszczalne wartości emisji dla niektórych grup lub rodzin zanieczyszczeń powinny być ustanowione jako minimalne wymagania w prawodawstwie wspólnotowym. Należy zapewnić przepisy dotyczące przyjmowania takich norm na poziomie wspólnotowym. |
(43) | Zanieczyszczenie poprzez zrzut, emisję lub utratę priorytetowych substancji niebezpiecznych musi zostać zaprzestane lub stopniowo wyeliminowane. Parlament Europejski i Rada powinny, na wniosek Komisji, uzgodnić substancje, które należy uznać za priorytetowe oraz szczególne środki, które należy podjąć przeciwko zanieczyszczeniu wód tymi substancjami, biorąc pod uwagę wszystkie znaczące źródła i określając opłacalny i proporcjonalny poziom i kombinację kontroli. |
(44) | Przy określaniu priorytetowych substancji niebezpiecznych należy uwzględnić zasadę ostrożności, opierając się w szczególności na określeniu wszelkich potencjalnie niekorzystnych skutków produktu oraz na naukowej ocenie ryzyka. |
(45) | Państwa członkowskie powinny przyjąć środki w celu wyeliminowania zanieczyszczenia wód powierzchniowych substancjami priorytetowymi oraz stopniowego zmniejszania zanieczyszczenia innymi substancjami, które w przeciwnym razie uniemożliwiłyby państwom członkowskim osiągnięcie celów dla części wód powierzchniowych. |
(46) | W celu zapewnienia udziału społeczeństwa, w tym użytkowników wód, w ustanawianiu i aktualizacji planów gospodarowania wodami w dorzeczach, konieczne jest dostarczanie odpowiednich informacji o planowanych środkach oraz składanie sprawozdań z postępów w ich wdrażaniu w celu zaangażowania społeczeństwa przed przyjęciem ostatecznych decyzji w sprawie niezbędnych środków. |
(47) | Niniejsza dyrektywa powinna zapewniać mechanizmy usuwania przeszkód dla postępu w poprawie stanu wód, gdy wykraczają one poza zakres wspólnotowego prawodawstwa wodnego, w celu opracowania odpowiednich strategii wspólnotowych dla ich przezwyciężenia. |
(48) | Komisja powinna co roku przedstawiać zaktualizowany plan wszelkich inicjatyw, które zamierza zaproponować dla sektora wodnego. |
(49) | Należy określić specyfikacje techniczne w celu zapewnienia spójnego podejścia we Wspólnocie w ramach niniejszej dyrektywy. Kryteria oceny stanu wód są ważnym krokiem naprzód. Dostosowanie niektórych elementów technicznych do rozwoju technicznego oraz standaryzacja metod monitorowania, pobierania próbek i analizy powinny zostać przyjęte w drodze procedury komitetowej. W celu promowania dogłębnego zrozumienia i spójnego stosowania kryteriów charakterystyki obszarów dorzeczy i oceny stanu wód, Komisja może przyjąć wytyczne dotyczące stosowania tych kryteriów. |
(50) | Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji ( 17) . |
(51) | Wdrożenie niniejszej dyrektywy ma na celu osiągnięcie poziomu ochrony wód co najmniej równoważnego poziomowi przewidzianemu w niektórych wcześniejszych aktach prawnych, które w związku z tym powinny zostać uchylone po pełnym wdrożeniu odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy. |
(52) | Przepisy niniejszej dyrektywy przejmują ramy kontroli zanieczyszczeń substancjami niebezpiecznymi ustanowione na mocy dyrektywy 76/464/EWG ( 18) . Dyrektywa ta powinna zatem zostać uchylona po pełnym wdrożeniu odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy. |
(53) | Należy zapewnić pełne wdrożenie i egzekwowanie obowiązującego prawodawstwa w zakresie ochrony środowiska w odniesieniu do wód. Konieczne jest zapewnienie właściwego stosowania przepisów wdrażających niniejszą dyrektywę w całej Wspólnocie poprzez odpowiednie sankcje przewidziane w ustawodawstwie państw członkowskich. Kary takie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ
#
Artykuł 1 Cel #
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 23 października 2000 r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego | W imieniu Rady |
N. FONTAINE | J. GLAVANY |
Przewodniczący | Przewodniczący |
______
(1) Dz.U. C 184 z 17.6.1997, str. 20, Dz.U. C 16 z 20.1.1998, str. 14 oraz Dz.U. C 108 z 7.4.1998, str. 94.
(2) Dz.U. C 355 z 21.11.1997, str. 83.
(3) Dz.U. C 180 z 11.6.1998, str. 38.
(4) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 1999 r. (Dz.U. C 150 z 28.5.1999, str. 419), potwierdzone dnia 16 września 1999 r. Wspólne Stanowisko Rady z dnia 22 października 1999 r. (Dz.U. C 343 z 30.11.1999, str. 1). Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 września 2000 r. i decyzja Rady z dnia 14 września 2000 r.
(5) Dz.U. C 209 z 9.8.1988, str. 3.
(6) Dz.U. C 59 z 6.3.1992, str. 2.
(7) Dz.U. C 49 z 28.2.1995, str. 1.
(8) Dz.U. L 20 z 26.1.1980, str. 43. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG (Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 48).
(9) Dz.U. C 355 z 25.11.1996, str. 1.
(10) Dz.U. C 281 z 26.9.1996, str. 3.
(11) Dz.U. L 73 z 16.3.1994, str. 19.
(12) Dz.U. L 104 z 3.4.1998, str. 1.
(13) Dz.U. L 240 z 19.9.1977, str. 1.
(14) Dz.U. L 67 z 12.3.1983, str. 1.
(15) Dz.U. L 186 z 5.8.1995, str. 42.
(16) Dz.U. L 229 z 30.8.1980, str. 11. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 98/83/WE (Dz.U. L 330 z 5.12.1998, str. 32).
(17) Dz.U. C 184 z 17.7.1999, str. 23.
(18) Dz.U. L 129 z 18.5.1976, str. 23. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG (Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 48).
(19) Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26.
(20) Dz.U. L 135 z 30.5.1995, str. 40. Dyrektywa zmieniona dyrektywą Komisji 98/15/WE (Dz.U. L 67 z 7.3.1998, str. 29).
(21) Dz.U. L 375 z 31.12.1991, str. 1.
(22) Dz.U. L 84 z 5.4.1993, str. 1.
(23) Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 98/47/WE (Dz.U. L 191 z 7.7.1998, str. 50).
(24) Dz.U. L 123 z 24.4.1998, str. 1.
(25) Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 26. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 91/692/EWG.
(26) Dz.U. L 334 z 24.12.1977, str. 29. Decyzja ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r.
(27) Dz.U. L 271 z 29.10.1979, str. 44. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r.
(28) Dz.U. L 222 z 14.8.1978, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r.
(29) Dz.U. L 281 z 10.11.1979, str. 47. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG.
![](https://www.opengarden.org.pl/wp-content/uploads/2024/06/11-2-scaled-jpg.avif)
13 Załącznik V:- zmieniony przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr 2008/32/WE z dnia 11 marca 2008 r. (Dz.U.UE.L.2008.81.60) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 21 marca 2008 r.
– zmieniony przez art. 1 dyrektywy nr 2014/101/UE z dnia 30 października 2014 r. (Dz.U.UE.L.2014.311.32) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 20 listopada 2014 r.
14 Załącznik X:- zmieniony przez art. 1 decyzji nr 2455/2001/WE z dnia 20 listopada 2001 r. (Dz.U.UE.L.2001.331.1) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 16 grudnia 2001 r.
– zmieniony przez art. 10 dyrektywy nr 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. (Dz.U.UE.L.2008.348.84) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 stycznia 2009 r.
– zmieniony przez art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 2013/39/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.226.1) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 września 2013 r.
Dodaj komentarz